Kendimi hic bu kadar yalniz, bu kadar caresiz ve aciz hissetmemistim o zamana kadar.Onsuz bir hayatin dusu bile kurulamamisken onsuz olmak...Gunlerim, gecelerim karismisti birbirine. Gunler yil gibi uzun, haftalar ise tarifi imkansiz bir ozleyisin gittikce artan huznuyle agri agir tukenmekte....

Once sesinden mahrum birakti beni...Gunlerce nerede, nasil oldugunu bilmeden, sesini bile bu kadar cok sevebildigime hayret ederek bekledim...Aklima terkedilis, unutulus ihtimali hic gelmiyordu, mutlaka gecerli baska bir sebebi vardir diye dusunuyordum.Kederimin, umutlarimi henuz koreltmeye baslamadigi donemlerdi...Sesi, kendisi yoktu belki yanimda ama hayali oylesine canli, oylesine benimleydi ki...