Uzun haftalar, aylar sonra , Tanri`nin israrla karsilasmamizi istedigi o gun, ki buna butun kalbimle inaniyorum, yoksa koskoca sehrin, binlerce sokagindan birinde, milyonlarca insanin icinde, hic umulmadik bir gun ve de hic umulmadik bir mekanda karsilasmazdik, gozlerini yakaladi gozlerim...O an cildiriyorum sanmistim, cunku aylardir baktigim her yuzde onu aramaktan yogundum...Hersey, herkes silindi etrafimizdaki sanki, bir tek o ve ben...Bana yuzlerce, binlerce kez soylemisti, yine duymak istiyordum beni sevdigini...Tutulan diline inat, dolu gozleriyle konusuyordum...Gitmeyecek sandim, ama her guzel sey gibi o da kisa surdu, cekip gitti...Beni kederimle, beni paramparca duslerimle, beni darmadagin terkedip gitti...
Insan inanmak istemiyor, konduramiyor sevdigine ihaneti, acimasizligi, zavalliligi.Anlamsiz bir inatla bekleyisini surdurmeye calisiyor.Gecmisi dusunup, belki bir zamanlar yaptigi kucucuk hatalardan dolayi kendini suclamaya basliyor, keskeler sariyor cumlelerini, dusuncelerini.Attugu her adimda ismini sayikliyor, gittigi her yerde onu ariyor.O simdi nerde, ne yapiyor ve en acisi kimler tutuyor ellerini?