O sahilde yurumek istedim yeniden.Kendimi sinamakti amacim. Yillar sonra ilk kez o sehirlerarasi otobuslerin vizir vizir isledigi yolla, sahile inen yolun kavustugu kavsakta durdum...Gecmis bir film seridi gibi gecti gozlerimin onunden. O kavsakta, yagmurun altinda , sirilsiklam , ayrilik vakti agladigimiz, isyan ettigimiz gunleri dusundum. Iste bu yol sana uzanan yoldu...Biliyordum seni o an nerede bulabilecegimi. Ama cesaretim o kadar buyuk degilmis.Ayaklarim tutuldu, ellerim dondu...Seni bir onceki gorusumden bu yana kac yil gecti? Kalbimi en son hirpalayisindan sonra kac firtina? Baska hayatlarin, baska duslerin konuklariyiz simdi...Canimin ici, ne cok kirmissin sen beni!!! Denizi, dalgalari, sahili seninle biraktim...Ben sensizim, isin kotusu buna da alistim...

Herseyin koskoca bir yalandn ibaret oldugunu kabullenmeye calismak ne zor oluyor, askin icinde usul usul aglarken...Benden kopup gidisinin beni hic sarsmayacagini dusunmus olmak, haksizlik...Sigamadim bu koca sehire, sigamadim kendime bile...Kendimi yollara vurdum gerekli gereksiz.Kendimi kaybettim kimi zaman, kimi zaman nefret etmeye calistim, beceremedim...

Oysa bunlardan habersiz bir yerlerde suruyordun hayatini sen benim canimdan cok sevdigim! O gun olumle burun buruna geldigim o son anda bile aklimdaydin, seni seviyor olarak olmekten bile mutlu olabilirdim ben.Seni ne denli sevdigimi bil istiyordum, gor istiyordum, hicbirseyi degistirmeyecek bile olsa. Oysa sesini bile cok goruyordun bana sen...

Yillar gecti ustunden, beni seni unutmayi, bu sevgiyi icimden sokup atmayi beceremedim...

Uzun haftalar, aylar sonra , Tanri`nin israrla karsilasmamizi istedigi o gun, ki buna butun kalbimle inaniyorum, yoksa koskoca sehrin, binlerce sokagindan birinde, milyonlarca insanin icinde, hic umulmadik bir gun ve de hic umulmadik bir mekanda karsilasmazdik, gozlerini yakaladi gozlerim...O an cildiriyorum sanmistim, cunku aylardir baktigim her yuzde onu aramaktan yogundum...Hersey, herkes silindi etrafimizdaki sanki, bir tek o ve ben...Bana yuzlerce, binlerce kez soylemisti, yine duymak istiyordum beni sevdigini...Tutulan diline inat, dolu gozleriyle konusuyordum...Gitmeyecek sandim, ama her guzel sey gibi o da kisa surdu, cekip gitti...Beni kederimle, beni paramparca duslerimle, beni darmadagin terkedip gitti...
Insan inanmak istemiyor, konduramiyor sevdigine ihaneti, acimasizligi, zavalliligi.Anlamsiz bir inatla bekleyisini surdurmeye calisiyor.Gecmisi dusunup, belki bir zamanlar yaptigi kucucuk hatalardan dolayi kendini suclamaya basliyor, keskeler sariyor cumlelerini, dusuncelerini.Attugu her adimda ismini sayikliyor, gittigi her yerde onu ariyor.O simdi nerde, ne yapiyor ve en acisi kimler tutuyor ellerini?

Kendimi hic bu kadar yalniz, bu kadar caresiz ve aciz hissetmemistim o zamana kadar.Onsuz bir hayatin dusu bile kurulamamisken onsuz olmak...Gunlerim, gecelerim karismisti birbirine. Gunler yil gibi uzun, haftalar ise tarifi imkansiz bir ozleyisin gittikce artan huznuyle agri agir tukenmekte....

Once sesinden mahrum birakti beni...Gunlerce nerede, nasil oldugunu bilmeden, sesini bile bu kadar cok sevebildigime hayret ederek bekledim...Aklima terkedilis, unutulus ihtimali hic gelmiyordu, mutlaka gecerli baska bir sebebi vardir diye dusunuyordum.Kederimin, umutlarimi henuz koreltmeye baslamadigi donemlerdi...Sesi, kendisi yoktu belki yanimda ama hayali oylesine canli, oylesine benimleydi ki...

Yanimdayken bile delicesine ozledigimdi benim...Aklimdan gectigi her an ciglik ciglik askimi haykirmak istedigim...Ve o, gecenin bir yarisi, yuzlerce kilometre yoldan gelip, balkonumun altindan bana askini ilan eden sevgili...Beni herkesten kiskanip ara ara kavgalar cikartip sonra uzuntuden cocuklar gibi aglayan sevgili...Icimizi acita acita yasiyorduk askimizi, en guzeli de
boylesi degil miydi? Tarihi, zamani belirsiz guzel gunlere uyaniyorduk her sabah, ayri yerlerde, ayri yastiklara dusen baslarimizla, ayni dusleri paylasiyorduk....

Basimizda kavak yelleri...Bulusmalar guzeldi de, ayrilik vakitleri ne cok acitirdi canimizi...Bir keresinde, sehirlerarasi yolda saatlerce yagmurun altinda durmus, inat edip hicbir otobuse durmasi icin isaret vermemistik.Ikimiz de agliyorduk deliler gibi...Ama gitmek zorundaydim, ustume sinmis kokusuyla yetinmek zorundaydim...Arkamdan boynu bukuk kaliverirdi, isyan ederdim.Ama guzel gunlere inanmistik biz, guzel gunleri haketmistik...O sahil kasabasinda yasiyordu benim kalbim aslinda, bedenim koskoca sehrin carkinda ezilip dururken.Hayat boyleydi iste, gunul isterdi hergun senlik, dugun bayram...ama oteki tarafta baska bir yuzu hayatin, calismak zorundaydim, kendim icin, bizim icin, gelecegimiz icin...Tozpembe bulutlar kapatamiyordu gercekleri...Ne aci, kacip kurtulmak ve aski doya doya yasamak varken ve bunun icin can atarken, kiliniz bile kipirdamaz bazen, sorumluluklar yuzunden. Askiniz Ferhat`la Sirin`inki ile boy olcusebilir aslinda ama modern dunyanin baska zorluklari vardir.Odenmesi gereken faturalar, kredi karti ekstreleri, ...Isin en zor tarafi, calismak zorunda olmayan, tum bu sorumluluklardan bihaber birine duyulan asktir...